دل برد ز من به دلبری،دلداری

                                     بشکست دل وداد به من ، دلداری

گفتم که چرا دل من را بشکستی?

                                     گفتا عجبا مگر تو هم دل، داری ?

بستم دل خویشتن به مهر سه، پری

                                        عمرم به آن سه پری، شد سپری

پیری به سراغ عاشقان می آید

                                      صد بار اگر ز سینه سازی، سپری

السلام علیک یا غریب الغربا

السلام علیک یا امام رضا

کاش صدای تو با هر چه زمین  هر چه دریا  هر چه دل می آمیخت کاش لیوان

 لبریز از صدای تو ترانه می خواند کاش پیراهن ها جوان می شد

فرصتها از دست رفته اند. دلها از دست رفته اند. دستهایت را بر سر بامها بکش تا

 آسمانی تر شوند. من هنوز زمینی ام . مثل علف کوچکی که لابلای گلها گم شده

 است مثل غباری که روی آینه نشسته است  من هنوز کوچکم اما نام بزرگ تو مدام

بر زبانم می چرخد و از مقابلم می گذرد روی دیوارها حصارها روی کتاب ها و

مداد ها عطر تو پهن شده است  دستم را روی اشیا می کشم و عطر تو زیر پوستم 

می دود

ای آفریده گار مهربانیها! مگذار روز ها در دخمه فراموشی حبس شوند مگذار

چشمهای من نادیده گرفته شوند من آن سوی ابدیت را دیده ام من آن سوی پروانه ها

 را کشف کرده ام من گل عشق را روی رودخانه کاشته ام

فصلها تکراری شده اند من تکراری شده ام اما تو هیچ گاه  تکراری نمی شوی 

هنوز باید گلهای زییادی بیایند و تو را بسرایند هنوز باید دریاهای زیادی متولد شوند

و ذکر تو را بگویند

خوشا به حال ستاره ها که همسایه تو اند خوشا به حال نامه هایی که با نام تو آغاز

می شوند ای کاش من با نام تو تمام می شدم  ای کاش می توانستم همه باغهای

زمین را در سبدی گرد بیاورم و تقدیم تو کنم.

 ای آفریده گار دلهای شکسته! درست نیست من به تو نرسم دوست دارم در حوالی حضور تو نفس بکشم و به روی بندگان خوب تو لبخند بزنم . درست نیست کسی که یک عمر در خیابان های خیال تو قدم زده و آواز خوانده است در روز حشر سکوت تورا ببیند.       

پادشاهی بود که در کنار قصرش انواع مختلف درختان ،گیاهان و گلها را کاشته و باغ بسیار زیبایی را بوجود آورده بود.
هر روز بزگترین سرگرمی و تفریح او گردش در باغ و لذت بردن از گل و گیا هان آن بود.
تا اینکه یک روز به سفر رفت. در بازگشت او در اولین فرصت به دیدن باغش رفت. اما با دیدن آنجا سر جایش خشکش زد .
تمام درختان و گیاهان در حال خشک شدن بودند. او رو به درخت صنوبر که پیش از این بسیار سرسبز بود کرد و از او پرسید،که چه اتفاقی افتاده است
درخت به او پاسخ داد: "من به درخت سیب نگاه می کردم وبا خود م گفتم که من هرگز نمی توانم مثل او چنین میوه های زیبایی بار بیاورم و با این فکر چنان احساس ناراحتی کردم که شروع به خشک شدن کردم."
پادشاه به نزد درخت سیب رفت ،اما او نیز خشک شده بود ... پادشاه علت را پرسید و درخت سیب پاسخ داد:"با نگاه به گل سرخ و احساس بوی خوش آن ،به خودم گفتم که من هرگز چنین بوی خوشی از خود متصاعد نخواهم کردو با ابن فکر شروع به خشک شدن کردم."
از آنجایی که بوته ی گل سرخ نیز خشک شده بود ، وقتی که علت را پرسید،او چنین پاسخ داد:"من حسرت درخت افرا را خوردم ،چرا که من در پاییز نمی توانم گل بدهم . پس از خودم نا امید شدم و آهی بلند کشیدم . همین که این فکر به ذهنم خطور کرد ،شروع به خشک شدن کردم."